Ranzig. De Dikke van Dale omschrijft dit begrip als volgt: 'sterk smakend en een akelige geur verspreidend', of simpelweg 'vuil'. Beide bieden een prima omschrijving van de muziek van Zeno Tornado en zijn Boney Google Brothers. Alles aan deze 'opgepunkte' bluegrass ruikt namelijk naar vettige olievlekken, drankmisbruik en uit de hand gelopen plattelandsfeesten.
De muziek - elke redneck mag nu juichen - voldoet aan elke voorwaarde die de doorgewinterde hillbilly aan zijn muziek stelt. Opgefokt tokkelende banjos, schurende fiddles en zang die zo vettig klinkt dat je er een motorblok mee kunt smeren.
En dan hebben we het nog niet over de teksten: drankmisbruik, buitenechtelijke relaties en vergelijkbare onderwerpen passeren de revue. Zeno Tornado grijpt de bluegrass bij de strot, vermengt die met twee evenredige delen country en punk en het resultaat is een even smerig als aanstekelijk mengelmoesje americana.
Zeno Tornado heeft de subtiliteit van de spreekwoordelijke olifant in de porseleinkast. Maar dat geldt voor de meeste hillbillies. Want noem mij maar een redneck die je wel van enige subtiliteit kunt beschuldigen. Vaak ligt het er wel erg dik op bij deze heren. Soms zo dik dat je het idee hebt dat er iets geparodieërd wordt. Maar ondanks dat bieden deze op het randje van de beschaving balancerende Zwitsers wel een kleine drie kwartier aan vrolijk en onbeschoft vermaak. En daar is niks mis mee.